2009/May/05

“มารี เธอก็คือฉัน และฉันก็คือเธอ”

คำพูดที่เธอเคยพูดกับฉันครั้งกระโน้น ไม่รู้ว่าเธอจะยังจำมันได้รึเปล่า
อลิซาเบธที่รัก
แม้เธอจะจำไม่ได้ว่าฉันอยู่ตรงนี้ ฉันก็จะปกป้องเธอ


“มารี มาเล่นด้วยกันนะ”

อลิซาเบธที่รัก เธอยิ้มแย้ม ร่าเริงอยู่เสมอ ความเป็นมิตรของเธอ ทำให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างเธอพากันหลงไหล ผู้คนต่างตกหลุมรักเธอ อลิซาเบธที่รัก


“มารีนี่น่ารักจังเลย ถ้าฉันน่ารักแบบมารีบ้างก็คงดี”

อลิซาเบธที่รัก เธอต่างหากที่งดงาม

ดวงตาสีฟ้ากลมโตของฉันอาจดูสวย แต่มันปราศจากขีวิตชีวาอย่างไพลินคู่นั้นในดวงตาของเธอ

ผมบลอนด์ยาวของฉันอาจดูงดงาม แต่มันหยาบกระด้าง ไม่สามารถพริ้วไหวไปกับสายลม หรือทอประกายเมื่อยามต้องแสงอาทิตย์ดั่งเส้นผมแพรไหมทองคำของเธอได้

ผิวสีหิมะของฉันขาวซีด เย็นเฉียบ ไร้ชีวิต ผิดจากผิวกายอันอ่อนนุ่มของเธอ ที่ได้สัมผัส โอบกอดฉัน มอบความอบอุ่นให้ฉันเสมอมา

ริมฝีปากแดงระเรื่อของฉันหยาบกระด้าง ไม่สามารถแย้มยิ้มได้เหมือนเธอ รอยยิ้มที่งดงามดั่งกุหลาบแรกแย้ม ที่ไม่ว่าใครๆต่างพากันหลงไหลในรอยยิ้มนั้น... รวมถึงตัวฉันเองด้วย...


“มารี วันนี้ฉันจะไปโรงเรียนเป็นวันแรก ไว้เจอกันเย็นนี้นะ”

โรงเรียน สถานที่ที่ทำให้เธอห่างจากฉัน เราไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาเหมือนก่อน แต่มันคงดีกว่าสำหรับเธอ
ฉันรู้ เธอไม่จำเป็นต้องมีฉัน มันคงจะดีกว่า ถ้าฉันไม่ได้เกิดมาพร้อมกับเธอ

คงจะดีกว่า ถ้าเธอไม่ใช่ฉัน และฉันไม่ใช่เธอ อลิซาเบธที่รัก

ไม่เธอจะไม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้ ฉันขอเพียงเฝ้ามองเธอ ก็พอแล้ว


“มารี ทำไมเด็กผู้ชายถึงชอบแกล้งฉันกันนัก ทุกคนเรียกฉันว่ายัยหน้าเกลียด ฉันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ มารี”

อลิซาเบธคนดี ที่เด็กพวกนั้นแกล้งเธอ ไม่ใช่เพราะเธอน่าเกลียดอย่างที่พวกเขาอ้างหรอก เพราะเธอนั้นงดงามต่างหาก อลิซาเบธที่รัก เธอคงเด็กเกินกว่าที่จะรู้ ว่าเธอนั้นน่ารักเพียงใด เธอทำให้ผู้คนรอบกายหลงไหลได้เพียงใด ไม่มีสิ่งใดที่จะมีค่ามากไปกว่าเธอ

อลิซาเบธที่รัก เมื่อเธอร้องไห้ ฉันอยากลุกขึ้นไปโอบกอด และปลอบโยนเธอเหลือเกิน แต่คงจะดีกว่า ถ้าฉันนั่งเฉยๆอยู่ตรงนี้ คงจะดีกว่า ถ้าเธอจะลืมเลือนการมีตัวตนอยู่ของฉัน


“มารี วันนี้ ฉันบอกรักเค้าแล้วล่ะ แล้วเขาก็ตกลงคบกับฉันแล้วด้วย”

เธอบอกฉันด้วยรอยยิ้มร่า ยินดีด้วย อลิซาเบธที่รัก ฉันไม่เคยเห็นเธอมีความสุขขนาดนี้มาก่อน
อลิซาเบธของฉันโตขึ้นขนาดรู้จักกับความรักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธอยังเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยในสายตาของฉันอยู่เสมอ

แม้หัวใจฉันจะต้องปวดร้าว เธอไม่ใช่อลิซาเบธคนเดียวของฉันอีกต่อไปแล้ว แต่แบบนี้ มันคงดีกว่าสำหรับเธอ

ขอให้มีความสุขนะ อลิซาเบธที่รัก สำหรับฉัน แค่ได้เฝ้ามองเธออยู่ห่างๆแบบนี้ ก็มีความสุขแล้ว


“จอห์น เป็นยังไงบ้าง ฉันคิดถึงเธอจริงๆเลย พรุ่งนี้เราจะนัดเจอกันได้รึเปล่า”

อลิซาเบธที่รัก เธอไม่พูดกับฉันอีกต่อไปแล้วสินะ
ทุก วัน เธอพูดกับโทรศัพท์มือถือสีชมพูหวานของเธอ สายตาเธอเฝ้ามองแต่รูปถ่ายคู่ที่หัวเตียง หูของเธอเฝ้าแต่คอยฟังเสียงเรียกเข้าของเด็กหนุ่มที่เธอรัก และรอยยิ้มของเธอจะผลิบาน เมื่อเธอได้ยินเสียงนั้น

อลิซาเบธที่รัก เด็กหนุ่มคนนั้น กำลังทำให้ความมีอยู่ของฉันเลือนหายไปจากจิตใจของเธอ
แต่ไม่เป็นไรหรอก อลิซาเบธที่รัก แค่ให้ฉันเฝ้ามองเธออยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว


“เธอ ไม่รักฉันแล้วใช่มั๊ยจอห์น เธอรักแม่นั่นมากกว่าฉัน บอกมาซิจอห์น แม่นั่นมันดีกว่าฉันตรงไหน”

อลิซาเบธที่รัก ฉันไม่เคยเห็นเธอโกรธและฉุนเฉียวได้ขนาดนี้

เธอรู้ไหม ฉันอยากจะฆ่าผู้ชายคนนั้น ที่มันทำร้ายเธอให้ตายคามือของฉัน แต่มันคงดีกว่า ถ้าฉันปล่อยให้เธอเรียนรู้บทเรียนชีวิตนี้ด้วยตัวเอง

อลิซาเบธที่รัก ฉันรู้ ว่าเธอบอบช้ำเพียงใด

เจ้าหญิงตัวน้อยของฉันกำลังร้องไห้ หัวใจของเธอกำลังแหลกสลาย

อลิซาเบธที่รัก หัวใจของฉันกำลังร้องไห้ไปกับเธอ

อลิซาเบธคนดี ร้องไห้ไปให้พอเถิด ถ้าตอนนี้เธอปวดร้าว

เพราะน้ำตาจะทำให้เธอเข้มแข็งขึ้น บทเรียนนี้จะทำให้เธอเติบโตขึ้น

อลิซาเบธที่รัก เธอจะต้องเข้มแข็งขึ้น... โดยไม่มีฉัน

 

“มารี ตั้งแต่วันนี้ ฉันเป็นนักเรียนมัธยมปลายแล้วนะ”

เธอพูด แล้วหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง อลิซาเบธที่รัก เธอไม่ใช่เจ้าหญิงตัวน้อยของฉันอีกต่อไปแล้ว

เธอก็คือฉัน อลิซาเบธ แต่สำหรับเธอแล้ว ฉันไม่ใช่เธออีกต่อไป

เธอลืมเลือนการมีอยู่ของฉันไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันต้องการ

ใช้ชีวิตอยู่อย่างเด็กสาวทั่วไปเถอะ อลิซาเบธที่รัก ส่วนฉัน จะเป็นเพียงตุ๊กตาธรรมดา เพราะมันคงดีกว่าสำหรับเธอ

...

 

“กรี๊ดด อย่าเข้ามานะ เจ้าโจรหื่นกาม”

อลิซาเบธที่รัก เธองดงามเกินไป เธอน่าหลงไหลเกินไป จนเจ้าสิ่งมีชีวิตจิตใจทรามนั่นบุกรุกเข้ามาในบ้านตอนที่ไม่มีใครอยู่ มันกำลังจะย่ำยีเธอ

 

“ได้โปรด ปล่อยฉัน ไม่ กรี๊ดดด”

เจ้าโจรชั่วมัน บังอาจเอามือสกปรกมาจับข้อมือบอบบางของอลิซาเบธของฉัน มันบังอาจเอาสายตาหื่นกามนั่นมาจ้องมองเรือนร่างอันงามพิสุทธิ์ของเธอ

 

“ปล่อยฉัน ไม่นะ โอ๊ย”

เดรัจฉาน นั่นมันบังอาจฉีกเสื้อผ้าของเธอ ซ้ำยังทำร้ายเธอ ทำให้ใบหน้าอันงดงามนั่นต้องเกิดรอยช้ำ อลิซาเบธ เธอกำลังร้องไห้... สายตาของเธอกำลังตื่นกลัว ร่างกายของเธอสั่นระริกด้วยความกลัว...

ขอโทษด้วย อลิซาเบธที่รัก ฉันไม่สามารถทนดูเธอถูกทำลายไปต่อหน้าได้

ขอโทษด้วย อลิซาเบธที่รักของ ฉันเลือกที่จะทำลายโลกอันแสนสุขของเธอ เพื่อช่วยเหลือเธอไม่ให้ถูกทำลาย

ขาคู่เรียวยาวไร้ชีวิตของฉันลุกยืนและกระโดดมุ่งสู่ร่างโจรถ่อยตรงหน้า

แขนที่ไม่เคยขยับของฉันแปลสภาพเป็นใบมีดคมกริบ จ้วงแทงกลางอกของเจ้าคนชั่วนั่นดับดิ้นคาที่

เลือดแดงสดจากบาดแผลสาดกระจายไปทั่วห้อง ย้อมตัวฉันให้เป็นสีแดงฉาด

อย่ามองฉันด้วยสายตาหวาดกลัวไปเลย อลิซาเบธที่รัก

 

เพราะเธอก็คือฉัน และฉันก็คือเธอ

 

=========

ตอนต่อที่เป็นเรื่องคู่ขนาด คือ Dear Mary ค่ะ

edit @ 5 May 2009 02:35:25 by Garnet

Comment

Comment:

Tweet


แอบทำให้นึกถึงเรื่องไซคาโนะเลยนะพี่เบล
#1 by ด้น (58.8.133.201) At 2009-05-05 12:16,