2009/May/05

ตอนต่อจาก Dear Elizabeth นะคะ (เป็นเรื่องคู่ขนานกันค่ะ)

 

“มารี เธอก็คือฉัน และฉันก็คือเธอ”

ฉันไม่มีทางมีชีวิตที่สมบูรณ์ได้ หากปราศจากเธอ มารี เธอคืออีกครึ่งหนึ่งของฉัน

ในสายตาคนอื่นเธออาจจะเป็นเพียงตุ๊กตาธรรมดา แต่ฉันรู้ ว่าเธอสูงค่ามากกว่านั้น

มารีที่รัก... ฉันจะไม่มีทางลืมการมีอยู่ของเธอ

 

“มารี มาเล่นด้วยกันนะ”

มารีที่รัก ไม่ว่าฉันจะขานชื่อเธอสักกี่ครั้ง เธอก็ไม่ลุกขึ้นมาเล่นกับฉันเหมือนดังที่เคย

ผู้คนรอบกายมากมายรอบกายฉัน ไม่มีใครเหมือนเธอ มารี

มารีที่รัก ฉันรู้ เรื่องที่เธอ และพ่อแม่ของฉัน ต้องการปิดบังฉัน เรื่องที่ฉันไม่ใช่พวก “คนปกติ” และอยากที่จะให้ฉันมีชีวิตตามแบบของคนทั่วไป...

แต่มารีที่รัก เธอรู้ไหม ว่าฉันต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด กับชีวิตที่ปราศจากเธอ


“มารีนี่น่ารักจังเลย ถ้าฉันน่ารักแบบมารีบ้างก็คงดี”

มารีที่รัก ไม่ว่านานเท่าไหร่ เธอก็ยังคงเป็นเช่นเดิม นั่งอยู่ที่เดิม

ดวงตาสีฟ้าสวยของเธอยังคงสดใส เส้นผมสีทองสยายของเธอยังคงงดงาม และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

คงมีแต่ฉันสินะมารี ที่เปลี่ยนแปลงไปทุกวัน

ใจคอเธอจะปล่อยให้ฉันเติบโต แก่เฒ่า และตายไป ในฐานะ “คนปกติ” พวกนั้นจริงๆน่ะเหรอ


“มารี วันนี้ฉันจะไปโรงเรียนเป็นวันแรก ไว้เจอกันเย็นนี้นะ”

โรงเรียน สถานที่ที่ทำให้ฉันห่างจากเธอ มารีที่รัก เธอจะทรมานฉันไปจนถึงเมื่อไหร่กัน

เธอไม่รู้เหรอว่า เธอจำเป็นสำหรับฉันเพียงใด

มารีที่รัก เธอเป็นส่วนหนึ่งของฉันนะ เลือดทุกหยาดหยดในกายของฉัน มันร่ำร้องถึงเธอ ทุกอณูของจิตใจของฉัน มันเป็นหนึ่งเดียวกับวิญญาณของเธอ มารี

ฉันไม่เข้าใจ ทำไมทุกคนต้องพยายามปิดบังเรื่องนี้ด้วย ทำไมทุกคนถึงพยายามกีดกันฉันออกจาก “โลกของเรา” เพราะฉันมีพลังที่แตกต่างจากพวกเขางั้นเหรอ

พวกเขาไม่รู้หรอกว่า แม้ภาพเธอในความทรงจำของฉันมันจะถูกทำให้เลือนรางไปเพียงไร แต่ทุกความเป็นตัวตนของฉัน มันทำให้ฉันรู้ว่า เธอคือฉัน และฉันคือเธอ มารี


“มารี ทำไมเด็กผู้ชายถึงชอบแกล้งฉันกันนัก ทุกคนเรียกฉันว่ายัยหน้าเกลียด ฉันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ มารี”

ฉันรู้นะว่าเธอฟังอยู่ ลุกขึ้นมาปกป้องฉันสิมารี นั่นเป็นสิ่งที่เธอควรทำไม่ใช่รึไง

ปกป้องฉันจากพวกเด็กพวกนั้น ปกป้องฉันจากความหลอกลวงที่ทุกคนจงใจมอบให้ฉัน นำฉันออกไปจากชีวิตจอมปลอมนี่ซักที มันโหดร้ายมากนะรู้มั๊ย ที่ต้องเสแสร้งทำเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดา และอยู่ในสังคมของพวก “คนปกติ” พวกนี้

ฉันอยากจะตะโกนระบายความคับแค้นใจนี่ออกไปดังๆเหลือเกิน แต่ถ้าฉันทำแบบนั้น คนคนนั้นก็มาเพื่อทำให้ฉันลืมอีกใช่ไหม มารี

ทำไมทุกคนต้องหลอกลวงฉันด้วย ทำไมทุกคนต้องกีดกันฉันออกจาก “โลกของเรา” ด้วย

ลุกขึ้นมาปกป้องฉันสิมารี นั่นเป็นสิ่งที่เธอควรจะทำ นั่นเป็นเหตุผลของการมีอยู่ของเธอไม่ใช่รึไง

ช่วยฉันด้วย...


“มารี วันนี้ ฉันบอกรักเค้าแล้วล่ะ แล้วเขาก็ตกลงคบกับฉันแล้วด้วย”

รอยยิ้มที่เสแสร้ง เสแสร้งพอๆกับความสุขจอมปลอมที่ฉันพยายามสร้างขึ้น

มารีที่รัก ถ้าเธอต้องการแบบนั้น ฉันก็จะพยายาม

ฉันจะมีความสุขกับชีวิตแบบ “คนปกติ” นี่ ตามที่เธอต้องการ ตามที่ทุกคนต้องการ

แม้ว่ามันจะปวดร้าวเพียงใดก็ตาม...


“จอห์น เป็นยังไงบ้าง ฉันคิดถึงเธอจริงๆเลย พรุ่งนี้เราจะนัดเจอกันได้รึเปล่า”

มารีที่รัก ฉันไม่สามารถทนมองเธอได้อีกต่อไป

คำพูดนับร้อยที่ฉันพยายามจะสื่อถึงหัวใจเธอ เสมอมา เธอตอบฉันด้วยสายตาเย็นชาไร้ชีวิตคู่นั้น

มารีที่รัก ฉันคงไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป หากฉันจะต้องปรายตามองเธอ แม้อีกเพียงครั้งเดียว

หากเธอต้องการแบบนั้น มารี

ต่อหน้าเธอ ฉันจะเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด แล้วเธอจะรู้ ว่าฉันเป็นนักแสดงที่ยอดเยียมขนาดไหน

คงยอดเยี่ยมสมกับฉากอันแสนหลอกลวง ที่ทุกๆคนจัดให้ฉันแสดงกระมัง...


“เธอ ไม่รักฉันแล้วใช่มั้ยจอห์น เธอรักแม่นั่นมากกว่าฉัน บอกมาซิจอห์น แม่นั่นมันดีกว่าฉันตรงไหน”

มารีที่รัก เขาทิ้งฉันแล้ว

หัวใจฉันกำลังแหลกสลาย น้ำตาของฉันพร่างพรูลงมาอย่างไม่ขาดสาย

ละครฉากเศร้า ที่ฉันกำลังแสดง...

ลุกขึ้นมาสิมารี ลุกขึ้นมาโอบกอดฉันสิ หรือฆ่าผู้ชายคนนั้นไปเลยก็ได้ มันเป็นหน้าที่ของเธอไม่ใช่เหรอ มารี

ใบมีดโกนกรีดลึก ลงบนข้อมืออันบอบบางของฉัน โลหิตสีแดงไหลรินลงมาอาบท่อนแขนขาวซีดของฉัน

ฉันกดปลายมีดโกนลากยาวไปตามท่อนแขน รอยแล้ว รอยเล่า เหมือนกับที่พวกผู้หญิงงี่เง่าชอบทำเพื่อประชดชีวิต

เห็นรึเปล่า มารี ฉันเจ็บปวดขนาดนี้แล้ว...

แต่ ความเจ็บปวดจากบาดแผลพวกนี้มันเล็กน้อยนัก มารี เทียบกับความเจ็บแปลบในหัวใจฉัน เมื่อมองเข้าไปในดวงตาอันเฉยชาของเธอ... มารีที่รัก


“มารี ตั้งแต่วันนี้ ฉันเป็นนักเรียนมัธยมปลายแล้วนะ”

ชีวิตนักเรียนมัธยมปลายของฉันเริ่มขึ้น ในขณะที่เธอ ก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม...

ฉันใช้ชีวิตจอมปลอมของฉันอย่างเหลวแหลก กินเหล้า เมายา เที่ยวกลางคืน เป็นสาวซ่า ขายตัว และทุกอย่างที่ฉันจะนึกได้

มองดูฉันสิ มารีที่รัก ฉันกำลังจะแตกสลายไปต่อหน้าเธอแล้วนะ ทำไมเธอยังคงนิ่งอยู่ได้ล่ะมารี

ฉันรู้ ว่าเธอคือฉัน ทุกอณูในร่างกายฉันมันร่ำร้องเช่นนั้น

มารีที่รัก เธอเห็นร่างกายอันโสมมของฉันไหม เธอเห็นรึเปล่า ว่าฉันแปดเปื้อนแค่ไหนแล้ว

มารีที่รัก ดูนิ้วมือสกปรกของฉันนี่สิ เธอยังคิดว่าฉันยังสามารถตะเกียกตะกายขึ้นสู่แสงสว่างได้อีกหรือ...

ทำไม มารีที่รัก เธอถึงพยายามปฏิเสธ การมีตัวตนอยู่ของตัวเอง

ทำไม เธอถึงพยายามปฏิเสธ ว่าฉันคือเธอ

หากเธอต้องการให้ฉันมีชีวิตแบบนี้ต่อไปล่ะก็ มารีที่รัก...

ฉันจะแหลกสลายไปต่อหน้าเธอให้ดู...

 

...

“กรี๊ดด อย่าเข้ามานะ เจ้าโจรหื่นกาม”

ช่าง ง่ายดายเหลือเกิน ที่จะวางแผนให้ไอ้คนหื่นกามนี่ มันตามฉันเข้ามาในบ้าน ในวันที่พ่อกับแม่ต้องเข้าไปใน“โลกของเรา” ที่พวกเขาจะแอบไปกันทุกวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือน โดยพยายามที่จะไม่ให้ฉันรู้...

 

“ได้โปรด ปล่อยฉัน ไม่ กรี๊ดดด”

ช่าง ง่ายดายจนน่าหัวเราะ ฉันเพียงแค่ปรายตาให้เจ้าคนที่เฝ้าตามฉันตลอดอาทิตย์นี้ พร้อมใช้ปลายลิ้นโลมเลียริมฝีปากแดงที่เผยอรับอย่างเย้ายวน ก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน โดยไม่ลืมที่จะปล่อยประตูเปิดค้างไว้โดยไม่ได้ล็อค


“ปล่อยฉัน ไม่นะ โอ๊ย”

ใช่ ชกฉันสิ ทำร้ายฉันอีก ฉีกฉันให้เป็นชิ้นๆ ทำลายฉันจากโลกจอมปลอมนี่ซะ
ฉันไม่สามารถทนอยู่บนโลกนี่ได้อีกต่อไปแล้ว มารี
เลือก เอาเถอะ ระหว่างการที่เธอจะทำลายโลกจอมปลอมนี่ หรือเธอจะนั่งนิ่งอย่างเคย ปล่อยให้เจ้าโจรมันทำหน้าที่ส่งฉันลงปรโลกไปซะ ซึ่งคงไม่ทรมานไปกว่าโลกอันหลอกลวงนี่เท่าไหร่หรอกนะ

 

“กรี๊ดดด”

ฉันหวีดเสียงร้องเต็มที่ เมื่อเจ้าโจรนั่นมันใช้มีดแหลมกรีดเสื้อผ้าของฉัน โลหิตแดงของฉันไหลซึมไปตามร่างกายอันขาวซีด...

มารี ลุกขึ้นมาสิ ฉันรู้ว่าเธอต้องทำ เพราะมันเป็นหน้าที่ของเธอ...

...

 

“ฉัวะ!!!”

เพียง พริบตาเดียวเท่านั้น... เรียวแขนของเธอเปลี่ยนสภาพเป็นมีด กระซวกแทงกลางอกของผู้ชายคนนั้น เลือดแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วห้อง ย้อมเรื่องร่างอันงดงามของเธอเป็นสีแดงสด...


... งดงามเหลือเกิน มารีที่รัก...


นี่มันสุดยอดกว่าที่ฉันนึกฝันเอาไว้ซะอีก


“ฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!”


ฉันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เป็นเสียงหัวเราะครั้งแรกของฉัน ที่ไม่เสแสร้ง

มารี ในที่สุด เธอยอมทำลายโลกอันแสนทรมานนั่นให้ฉันแล้ว

นับแต่นี้ ฉันจะย่างก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ ที่ฉันโหยหามาโดยตลอด...

โลก ที่ฉันควรจะอยู่ โลก ที่เลือดในกายของฉันมันเรียกร้องเสียเหลือเกิน

 

ฉันยื่นมือออกไปทางเธอ มารีที่รัก มากับฉันเถิด

 

อย่ากลัวไปเลย เพราะเธอคือฉัน และฉันก็คือเธอ

 

---------------

อลิซาเบธ เป็นตัวละครตัวหนึ่ง ในเรื่องยาวที่ร่างไว้แล้วยังไม่ได้เขียนซักทีน่ะค่ะ

เลยจับมาเขียนเป็นเรื่องสั้นสองเรื่องก่อน (เพราะไงสองตอนคงเขียนจบแน่ๆ^^")

ใครผ่านมาติชมด้วยนะคะ ^^"

edit @ 5 May 2009 02:31:58 by Garnet

edit @ 5 May 2009 02:37:07 by Garnet

Comment

Comment:

Tweet