2011/Mar/13



รู้มั๊ย ในกลุ่มเพื่อนใดๆก็ตาม มักจะมีการแบ่งกลุ่มย่อยภายในเสมอ

ในกลุ่มสี่คน มักจะแบ่งออกเป็นสองคู่ ที่จะสนิทกันมากกว่าสมาชิกอื่นๆในกลุ่ม

สังเกตดูสิ เวลาเดินผ่านทางแคบเกินกว่าจะเดินเป็นหน้ากระดานได้ พวกเขาจะต้องแบ่งกันเดินเป็นคู่ๆจริงไหม

และถ้าหากว่าเป็นกลุ่มสามคนล่ะก็ จะมีหนึ่งคน ที่ถูกทิ้งให้เดินคนเดียว...

นี่คือเรื่องราวของเด็กหญิงคนนั้น...


เด็กหญิงปุยฝ้าย อายุสิบหกปี กับอีกสามเดือน ม. ห้าทับห้า โรงเรียนสตรีจันทราทิพย์

รูปร่างหน้าตาธรรมดา ทรงผมเปียคู่ หน้าม้ายาวปรกหน้า ส่วนสูงมาตรฐาน ความสามารถด้านกีฬาไม่โดดเด่น ไม่ทำกิจกรรมชมรม

หล่อนเป็นเด็กหญิงอายุสิบหกที่ธรรมดาที่สุด

วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก เพื่อนๆที่ไม่ได้เจอหน้ากันสองเดือนต่างมีเรื่องมากมายมาเล่าสู่กันฟัง หลายๆคนเอาของฝากจากที่ไปเที่ยวมามาแจกเพื่อนๆ

ปุยฝ้ายได้แต่ยืนฟังเพื่อนๆเล่า เธอไม่ได้ไปไหน ไม่มีเรื่องเล่าใดๆ

เธอเป็นคนที่ธรรมดาที่สุด หน้าตาก็ธรรมดา ผลการเรียนก็ธรรมดา ฐานะทางครอบครัวก็ธรรมดา

เธอเป็นคนที่ถูกมองข้ามได้ง่ายที่สุด ไม่มีอะไรเป็นจุดเด่นเลยซักนิด และเธอเองก็ไม่อยากจะเด่นด้วย

"สวัสดีฝ้าย นี่ของฝากจากเกาหลี"

น้อยหน่าทักเธอ พร้อมกับยื่นพวงกุญแจรูปตุ๊กตาใส่ชุดประหลาดให้

"น่าเสียใจจริงๆที่เธอไม่ได้ไปกับพวกเรา"

แอนพูดพลางเข้ามาโอบไหล่เธอ และยิ้มให้เหมือนเช่นทุกที

น้อยหน่ากับแอนเป็นญาติห่างๆกัน สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก และเป็นเพื่อนสองคนที่ปุยฝ้ายสนิทที่สุด พวกหล่อนเข้ามาทักทายเธอตอนประฐมนิเทศปีที่แล้ว คงเพราะเห็นว่าไม่มีใครคุยด้วย

ปุยฝ้ายยอมรับ ว่าเธออิจฉาน้อยหน้ากับแอน เพราะสองสาวนั้นเพียบพร้อมไปซะทุกด้าน ทั้งหน้าตาน่ารัก ฐานะทางบ้านดี ผลการเรียนอยู่ในระดับต้นๆของชั้น ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นดาวในหมู่เพื่อนๆไปโดยปริยาย

สองสาวแจกพวงกุญแจให้เพื่อนๆที่มารุมล้อมถามถึงเรื่องที่ไปเที่ยวมา

ส่วนปุยฝ้ายนั้น ก็เพียงแค่ยืนฟังทั้งคู่เล่าเรื่องราวอย่างสนุกสนาน เหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา

ปุยฝ้ายเป็นเพียงบุคคลที่ธรรมดาที่สุด ถูกมองข้ามได้ง่ายที่สุด
และเธอก็กำลังถูกกลืนหายไปโดยรัศมีของน้อยหน้ากับแอน เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

...


หลัง จากพวกนักเรียนยืนตากแดดเคารพธงชาติ สวดมนต์ และฟัง ผ.อ. โรงเรียนกล่าวให้โอวาทอันแสนจะน่าเบื่อเรียบร้อย ชั่วโมงโฮมรูมคาบแรกก็เริ่มขึ้น

น้อยหน้ากับแอน นั่งโต๊ะคู่กันกลางห้อง สองสาวนั้นไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหน ก็เป็นจุดเด่นที่เพื่อนๆทุกคนจับตา

ส่วนปุยฝ้ายนั้นนั่งโต๊ะหลังสุดริมหน้าต่าง... ที่นั่งข้างๆเธอนั้นว่างเปล่า...

มันเป็นเช่นนี้ตลอดมา และคงจะตลอดไป

...
 
 
เสียงกระดิ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้น อาคารเรียนที่เงียบสงบเริ่มมีเสียงจอแจของเหล่าเด็กหญิงที่กำลังเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน บ้างก็กำลังตกลงกันว่าจะแวะไปเที่ยวที่ไหนก่อนกลับ

แต่สำหรับปุยฝ้าย แน่นอน ไม่มีใครมาชวนเธอ เพราะทุกคนต่างรู้ ว่าเธอนั้นน่าเบื่อ ไม่ว่าจะชวนไปไหนหรือทำอะไรก็ชอบทำให้เสียบรรยากาศเสมอ

ปุยฝ้ายเก็บของใส่กระเป๋าช้าๆดังที่ทำทุกวัน เธอไม่จำเป็นต้องรีบเร่ง เพราะไม่มีใครรอเธอ น้อยหน่ากับแอนมีคนขับรถมารับกลับบ้านไปแล้ว

เธอค่อยๆเดินทอดน่องไปตามระเบียงที่แทบจะไม่มีใครแล้ว นอกจากพวกนักเรียนที่มีเวรทำความสะอาด

อีกวัน ในชีวิตเธอ ที่กำลังจะผ่านไป

ธรรมดา จืดชืด น่าเบื่อ เช่นเคย สมเป็นเธอ

มันเป็นแบบนี้ ตลอดมา และคงจะตลอดไป...

...


“ยัยจืด”
เสียงใครซักคนดังมาจากข้างหลังปุยฝ้าย เบาพอๆกับเสียงกระซิบ เธอหันกลับไปมองช้าๆ

นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเธอ ด้วยความเป็นคนจืดชืด เธอโดนเพื่อนแกล้งจนเคยชิน แต่เนื่องจากปฏิกิริยาของเธอน่าเบื่อเกินไป

ซักพักคนที่แกล้งเธอก็จะเบื่อและเลิกไปเอง

“ไม่เบื่อรึไง ทำตัวแบบนั้นทุกวัน”

คนที่เรียกเธอไว้คราวนี้คือนก เด็กหญิงที่ตัวสูงที่สุดในชั้น และเรียกได้ว่าเป็นอันธพาลประจำโรงเรียน

ผมดำยาวที่ควรจะรวบไว้ตามกฎ ปล่อยสยายอย่างไม่กลัวความผิด หูสองข้างเจาะไว้ข้างจะสองรู ทั้งๆที่โรงเรียนไม่อนุญาติ กระโปรงสั้นผิดระเบียบ เสื้อออกนอกกระโปรง

หล่อนคือคนที่ปุยฝ้ายไม่อยากจะมีเรื่องด้วยมากที่สุด

“ชั้นเห็นหล่อนแล้วรำคาญลูกตา” เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบ นกจึงว่าต่อ พร้อมเดินเข้ามาประกบตัวปุยฝ้าย

เด็กหญิงร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ สายตาคู่คู่สวยมองหน้าปุยฝ้ายอย่างเอาเรื่อง

ปุยฝ้ายได้แต่เหลือบมองหล่อนอย่างหวาดเกรง

สายตาคู่นั้น ใช่... สวย  เธอเองก็เพิ่งสังเกตว่านกเป็นคนที่จัดว่าสวยมากคนหนึ่ง แต่ยังไงก