2011/Oct/06

“อะ... อ๊า..”

 

สาว น้อยส่งเสียงครางระงมด้วยความสุขสมดังก้องไปทั่วห้องแคบ แสงไฟนีออนดูพร่าเลือนด้วยน้ำตาของหล่อน เล็บยาวสีแดงจิกลงเบาๆบนหลังของชายหนุ่มที่ทาบทับกายบนร่าง สะโพกมนขยับส่ายรุนแรงไปตามจังหวะการรุกเร้า

 

“ระ... เร็วอีกค่ะ...”

 

เสียง หวานแห่งตัณหาเอ่ยวอนขอ ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความร้อนพลุ่งพล่านในกาย อากัปกิริยานั้นยิ่งกว่าคำว่าเย้ายวน ทำเอาอารมณ์ฝ่ายตรงข้ามพุ่งสูงขึ้นจนแทบกระเจิดกระเจิง

 

เสียง เอี๊ยดอ๊าดของเตียงที่เกิดจากแรงสั่นไหวของการกระทำถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเสียงหอบครางของหญิงสาว ชายหนุ่มเร่งจังหวะครั้งสุดท้ายก่อนที่จะกระชากนำอารมณ์ของทั้งคู่พุ่งทะยาน ถึงจุดสูงสุด

 

ชาย หนุ่มเกร็งกระตุกครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะล้มตัวลงทาบลงมาอย่างอ่อนล้า ร่างกายของสาวน้อยหอบโยนอย่างเหนื่อยออกจากกิจกรรมที่เพิ่งจบลงไป รอยยิ้มพอใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย อุ้งเชิงกรานของหล่อนยังคงตอดรัดเป็นจังหวะอย่างสุขสม

 

ทั้งหมดนั่นเป็นเพียงแค่... การแสดง....

 

 

“สุดยอดมาก ซูซี่ ไว้วันหลังจะมาใช้บริการอีกนะครับ”

 

ลูกค้ากระเป๋าหนักของเธอเอ่ยชม ก่อนจะถอนกายออกไปอย่างช้าๆ...

 

 

 

...

 

 

สาว น้อยเดินอาดๆไปตามถนนปลอดผู้คนในยามใกล้รุ่งสาง สถานบังเทิงริมข้างทางปิดให้บริการแล้วในเวลานี้ ส้นสูงสีแดงลากไปตามทางด้วยความอ่อนล้า ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปยังอพาร์ตเม้นท์โทรมๆในซอกแคบๆของย่านโลกีย์

 

พ่อค้าแม่ขายตื่นกันแล้ว กำลังเตรียมสินค้าเพื่อขายของเริ่มต้นวันใหม่ เสียงส้นสูงสีแดงที่ถูกลากครืดกับพื้นดึงความสนใจจากรอบข้างไม่น้อย ทุกสายตารอบกายจ้องมองเจ้าหล่อนอย่างดูถูกดูแคลน

 

 

โสเภณี... คืออาชีพของหล่อน...

 

..ถูกกฎหมายสำหรับรัฐนี้ หากแต่เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในอาชีพที่น่ารังเกียจที่สุดสำหรับสตรีในมุมมองของสังคม....

 

 

 

...

 

 

“ขยับเร็วอีกสิ”

 

เสียง คำสั่งระคนเสียงหอบพร่าระคนมาจากชายเจ้าเนื้อสูงอายุเบื้องล่าง โสเภณีสาวรีบเร่งขยับกายตามคำสั่ง ด้วยประสบการณ์ที่หากว่าไม่ทำตาม ไฟอารมณ์ของตาแก่อาจจะมอดลงได้ง่ายๆ

 

“เร็วอีก...”

 

ร่าง อัปลักษณ์นั่นออกคำสั่งที่ไม่สามารถขัดได้อีกครั้ง เจ้าหล่อนเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น พร้อมสวมบทบาทเข้าถึงอารมณ์อย่างเร่าร้อนเป็นที่สุด เก็บงำความรู้สึกขยะแขยงไว้ภายใต้หน้ากากของหญิงร่านได้อย่างแนบเนียน

 

 

ไม่มีลูกค้าคนไหนรู้ว่า... ร่างกายของหล่อนนั้นผ่านผู้ชายมาจนชิน... ทุกครั้งที่ร่วมรัก... มันมีแต่ความเจ็บปวด....

 

ทุกครั้งที่ทำ... ภายในใจหล่อนกำลังร้องไห้...

 

 

โสเภณีอันดับหนึ่ง ที่ใช้ชื่อว่าซูซี่... ชื่อเสียงฉาวกระฉ่อนว่าหล่อนเป็นพวกเสพติดเซ็กส์....

 

 

จะมีใครรู้บ้างไหมว่าหล่อนเกลียดมันเป็นที่สุด...

 

 

หากเลือกได้... หล่อนคงไม่ทำอาชีพนี้...

 

 

 

 

...

 

 

ยามเย็น ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ที่แห่งนี้คือสถานศึกษาอันน่าเคารพ แหล่งรวมแห่งภูมิปัญญาและความรู้

 

แม้จะเลยเวลาคาบสุดท้ายมานานแล้ว เหล่านักศึกษายังคงเดินกันพลุกพล่านในเครื่องแบบสีขาวอันเป็นสัญลักษณ์ของปัญญาชน

 

สาวน้อยนางหนึ่งเดินแอ่นอกด้วยความภาคภูมิใจใน สถาบัน เข็มกลัดตรามหาวิทยาลัยที่ดูเด่นหราราวกับจงใจจะอวดยี่ห้อ เรียวขาคู่สวยก้าวอย่างมุ่งมั่น

 

หล่อนสวยมาก... สวยจนผู้ชายทุกคนที่หล่อนเดินผ่านต้องหยุดมอง

 

หล่อนคือแอน นักศึกษาปีสาม ดาวมหาวิทยาลัยผู้เลื่องชื่อ ทั้งในด้านความงามและผลการเรียนอันดีเด่น

 

 

“แอน...”

 

เสียงเบาๆเอ่ยขึ้นมาจากข้างทางที่หล่อนเดินผ่าน ในบริเวณที่ปลอดผู้คน แอนถอนหายใจเบาๆ กลอกลูกตาคู่สวยขึ้นฟ้าอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหันมองหญิงเจ้าของเสียงด้วยหางตา...

 

หญิงร่างสโอดสองค์ในแว่นตากันแดด และใส่เสื้อผ้าปกปิดทุกส่วนของร่างกายแท้กระทั่งคอ แม้ว่าจะเป็นฤดูร้อน...

 

“พี่มาทำอะไรอีกล่ะ”

 

คนอ่อนวัยกว่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระชาก หากแต่แผ่วเบา ราวกับกลัวว่าคนอื่นนอกจากโสเภณีตรงหน้าจะได้ยิน

 

“แม่เป็นยังไงบ้าง”

 

ผู้มาเยือนกล่าวถามลอยๆอย่างไม่หวังคำตอบ หล่อนก้าวตรงมาหยุดยืนหน้าสายตาเกรี้ยวกราดของน้องสาวแท้ๆ ที่เชิดมองตนหัวจรดเท้าอย่าบ่งบอกถึงความดูแคลนเป็นที่สุด

 

เมื่อเห็นว่าน้องสาวเงียบ คนเป็นพี่สาวจึงพูดต่อไป

 

“พี่โอนเงินให้แล้วนะ ได้รับรึยัง”

 

คราวนี้นักศึกษาสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกรอบ แล้วเชิดหันกลับมาทางคู่สนทนาพร้อมเอ่ยตอบ

 

“ก็ได้ทุกครั้งนั่นแหละ พี่ไม่ต้องมาเช็คก็ได้นี่ ถ้าเพื่อนหนูรู้ว่าพี่หนูเป็นกระหรี่ หนูอายเค้า”

 

ว่าจบ ขาเรียวยาวก็รีบก้าวหนีราวกับรังเกียจ มุ่งตรงไปยังกลุ่มเพื่อนของหล่อน พร้อมตะโกนเอ่ยทักเพื่อนฝูงด้วยใบหน้าเบิกบานเปื้อนยิ้ม ทิ้งคนเป็นพี่สาวให้เฝ้ามองอากัปกริยานั้นผ่านแว่นกรองแสง ที่ไม่สามารถกรองความรู้สึกบาดลึกหัวใจได้เลยซักนิด

 

แอน... น้องสาวที่เธอส่งเรียนตั้งแต่ ม.ต้น ถึงมหาวิทยาลัย... ตั้งแต่พ่อของเธอจากไปอย่างไม่มีวันกลับ.... หนึ่งในสาเหตุที่เธอหยุดทำอาชีพนี้ไม่ได้....

 

น้องสาวสุดที่รัก ที่เธอคิดจะอุปถัมภ์จนกว่าจะสำเร็จการศึกษา ด้วยหวังว่าหล่อนจะมีชีวิตที่ไม่ลำบาก มีงานการที่น่าเชื่อถือ ไม่ต้องทำงานน่ารังเกียจเหมือนตน

 

 

น้องสาวที่รังเกียจเธอ รังเกียจถึงที่สุด รังเกียจพี่สาวคนนี้...

 

 

 

แต่ทว่าไม่เคยรังเกียจเงินของเธอเลย...

 

 

 

...

 

 

“อื้อ... อื้อ....”

 

ค่ำ คืนนี้โสเภณีสาวได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ออกจากลำคอ ไม่สามารถเปล่งออกมาเป็นคำพูดได้ ด้วยเรียวปากสวยของหล่อนโดนลูกค้ามัดผ้ารัดไว้ไม่ให้พูด...

 

ไม่เพียงเท่านั้น ดวงตาคู่สวย สองมือเรียวและสองเท้า... ล้วนถูกพันธนาการ....

 

“เผียะ”

 

เสียง แส้ในมือลูกค้าฟาดลงกระทบอกขาวอิ่ม ความรู้สึกเจ็บแปลบเล่นจากปากแผลไปทั่วร่าง พรุ่งนี้หล่อนคงต้องใส่เสื้อแขนยาวปกปิดรอยแส้พวกนี้อีกแล้วล่ะสิ

 

ร่าง กายของหล่อนเจ็บชนชิน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่รู้สึกเจ็บ ทุกครั้งที่แส้ฟาดกระทบเนื้อเนียน หรือน้ำตาเทียนหยดลงบนผิวขาวๆ มันก็เจ็บแปลบจนแทบทนไม่ได้ทุกครั้ง...

 

 

แต่แน่นอน... ว่าหล่อนก็ยังคงแสดงบทบาทของตนได้ถึงอารมณ์อย่างที่สุด...

 

 

ร่างสวยบิดเร่า ส่งเสียงครางรับความเจ็บปวดนั่น สวมบทบาทอารมณ์ร่วมไปกับรสนิยมลูกค้าได้อย่างไม่มีที่ติ...

 

 

...ไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ตาม ไม่ว่าจะมีการมีงานอะไร ฐานะร่ำรวยแค่ไหน ฐานะทางสังคมยิ่งใหญ่เท่าไหร่... ไม่ว่าจะขึ้นชื่อว่ามีศีลธรรมดีงามขนาดไหน...

 

 

...เมื่ออยู่ต่อหน้าหล่อนบนเตียง ทุกคนก็แค่ปีศาจบ้าตัณหาเหมือนกันหมด...

 

 

 

....

 

 

“แม่จ๋า กินข้าวเยอะๆ จะได้หายเร็วๆนะ”

 

สาวน้อยในชุดนักศึกษานั่งลงข้างๆเตียงแม่ในห้อง พยุงร่างหญิงชราขึ้นช้าๆแล้วจึงป้อนข้าวต้มให้

 

“อร่อยมั๊ยจ๊ะแม่ แอนทำสุดฝีมือเลยนะคะ”

 

เสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวทำให้แม่ใจชื้นขึ้น สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังเปี่ยมด้วยความเศร้า ยายแก่หลุบสายตาลง มองดูร่างกายอันอ่อนแอของตัวเอง ด้วยสายตาที่ราวกับจะร้องไห้

 

“เมื่อกี้หมอบอกว่าแม่แข็งแรงขึ้นเยอะแล้ว แม่อยู่กับแอนไปอีกนานๆนะจ๊ะ”

 

แม้ลูกสาวคนโปรดจะว่าอย่างไร ก็ไม่ทำให้คนเป็นแม่รู้สึกดีขึ้นมาได้ ด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าโรคเนื้อร้ายของตนมันลามไปทั่วร่างจนเกินเยียวยา

 

หล่อนคงเป็นเพียงยายแก่ไร้ค่า ที่ได้แต่เป็นภาระให้ลูกสาว ที่ไม่รู้ต้องไปดั้นด้นหาเงินค่ายาอันแพงแสนแพงมาจากไหน ทั้งๆที่ยังเรียนอยู่แท้ๆ

 

สายตาเศร้าสร้อยมองไปยังลูกสาวคนเล็กข้างเตียง ผ่ามือยกขึ้นลูบหัวทุยสวยด้วยความเอ็นดู

 

“เทอมนี้หนูก็ได้เกรด 4.00 อีกแล้วนะคะแม่ หนูจะตั้งใจเรียนนะ หนูจะทำให้แม่ภูมิใจ ไม่ว่าลำบากขนาดไหน หนูจะทำเพื่อแม่นะคะ”

 

คำพูดช่างอ้อนของลูกสาวคนโปรดเรียกรอยยิ้มจางๆ จากหญิงชรา ลูกคนนี้ช่างทำให้หล่อนภูมิใจจริงๆ แม้ลูกสาวคนโตมันจะไม่รักดี ไปทำอาชีพเป็นผู้หญิงอย่างว่าจนหล่อนตัดแม่ตัดลูก ยังดีที่มีลูกสาวคนเล็กคนนี้อยู่...

 

 

ลูกคนนี้คือเหตุผลเดียวที่หล่อนยังอยากมีชีวิตอยู่ เพื่ออยู่ดูความสำเร็จของเธอ 

 

 

... แอน... ลูกสาวคนเดียวของแม่....

 

 

 

...

 

 

สายตาเศร้าสร้อยของหญิงโสเภณีลอบมองผ่านซี่มู่ลี่ที่หน้าต่าง มองหญิงสองคนซึ่งเป็นเหตุผลการมีชีวิตอยู่ของหล่อน...

 

 

มารดาที่เอ่ยตัดแม่ตัดลูก และน้องสาวที่ไม่ยอมรับตนเป็นพี่...

 

 

แม้จะโดนปฏิเสธอย่างไร... หญิงสองคนนี้คือคนที่หล่อนรักเป็นที่สุด...

 

 

หมอเพิ่งกลับไปเมื่อครู่ เมร็งของแม่ลามจนถึงระยะสุดท้ายแล้ว คงอยู่ไม่ทันดูความสำเร็จทางการศึกษาของแอน...

 

 

แต่อย่างไรก็ตาม เธอก็อยากให้แม่มีช่วงชีวิตสุดท้ายที่มีความสุข กับลูกสาวคนโปรดของแม่...

 

 

แม่ต้องไม่รู้ว่าเงินค่ารักษาทั้งหมดนั้นมาจากไหน ไม่เช่นนั้นแม่คงไม่ยอมรับ “เงินสกปรก” พวกนี้...

 

แม่ต้องไม่ได้ยินได้ข่าวใดๆทั้งสิ้นจากลูกสาวคนโต เพราะลูกไม่รักดีคนนี้มีแต่จะทำให้แม่เสียกำลังใจ และโรคร้ายจะทรุดลงไปอีก...

 

แม่ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าลูกสาวคนนี้เป็นห่วงแม่ และทำเพื่อแม่เท่าไหร่ เพราะข้างๆแม่นั้น... มีแค่ลูกสาวคนโปรดของแม่ก็เพียงพอ...

 

 

เธอ... มีชีวิตอยู่ในความเน่าเฟะ... เพื่อความสุขของหญิงทั้งสองคน...

 

 

ไม่ว่าลำบากขนาดไหน... เธอก็จะทำเพื่อแม่.... และแอน...

 

 

เหนือศักดิ์ศรีที่ถูกกำหนดด้วยค่านิยมของสังคม... มันคือความรักที่อยู่เหนือสิ่งอื่นใด....

 

 

 

 

...หากใครถามว่าหล่อนชอบอาชีพของหล่อนมั๊ย... หล่อนตอบได้คำเดียวว่า “เกลียดที่สุด”....

 

...แต่หากใครถามหล่อนว่าหล่อนคิดยังไงกับอาชีพนี้... หล่อนจะตอบอย่างไม่ลังเลว่า หล่อน “ภูมิใจ”....

 

ใครจะมองยังไงก็ช่างประไร หล่อนทำอาชีพสุจริต แม้จะผิดจารีตสังคม แม้จะถูกประณามหยามเหยียด แม้ใครต่อใครจะมองว่าหล่อนเป็นคนยังไง... มันไม่สำคัญเลย เมื่อเทียบกับภาพรอยยิ้มของหญิงทั้งสองตรงหน้า...

 

 

ร่างสวยหันหลังกลับ เดินย่องออกจากบริเวณบ้านเงียบๆ... มุ่งตรงไปยังย่านสถานโลกีย์... เพื่อรับแขกของหล่อนอีกครั้ง.... ด้วยร่างกายที่แปดเปื้อน...

 

 

...หากแต่หัวใจนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่ใครจะคาดคิด....

 

 

 

 

....อุทิศแต่ทุกอาชีพสุจริต.... ที่ไม่ได้สร้างความเดือนร้อน หากแต่ไม่ได้รับการยอมรับจากสังคม....

 

 

 

 

 

ป.ล. ชื่อเรื่องไม่ได้หมายถึงฟุโจชิน่อ (ฮา) และฉากในเรื่องเป็นประเทศสมมติ กฏหมายสมมติ ตัวละครทุกตัวก็เป็นตัวละครสมมติไม่เกี่ยวกับบุคคลจริงทั้งสิ้น

ป.ล.ล. เนื่องด้วยเรื่องมันเรท อาจจะลบเอนทรี่นี้เมื่อไหร่ก็ได้นะ... (ตรงเรทมากถมดำไว้นะ) แต่ไม่ได้ขายฉากเรทนะคะ

ป.ล.ล.ล. แต่งตั้งแต่ตอนข่าวน้องจ๊ะดัง ดองไว้นานเพิ่งเสร็จ กระแสดับไปแล้วกำเวร...

 

Comment

Comment:

Tweet


เรื่องนี้พูดยาก...



เฮ้อ...พูดไม่ออกเลยเรา
#2 by I am DangerousFox At 2011-10-16 08:05,
สั้นจัง ;w;
#1 by TRipLE At 2011-10-07 02:29,